آمده‌ایم برای عبادت خدا و او نیز می‌داند چه کسانی عبادت نمی‌کنند،
اول دقت کنیم که آیا با خدایی که یا عبادتش نمی‌کنیم
یا کم می‌کنیم دعوا هم داریم، یا دوست داریم که او را
بهتر بشناسیم و از جایگاه وجودی خود و آن چه باید
انجام دهیم بیشتر با خبر گردیم؟!
این سؤال با لحن‌های متفاوتی طرح شده است. دقت کنیم که
ما را عادت ندهند تا هر سؤالی را حتماً با لحنی
پرخاش‌گونه مطرح کنیم. ساحت مقدس ربوبی منزه (سبحان)
از این لجباریها و یا به تعبیر دیگری بازی‌ها
می‌باشد. چنان چه در قرآن کریم می‌فرماید که جهان را
برای بازی نیافریدم.
اگر فرمود: «جنّ و انس را خلق نکردیم مگر برای عبادت»،
در آیه‌ی بعد از آن نیز فرمود که از شما رزقی
نمی‌خواهم، یعنی هیچ نیازی به شما و عبادتان ندارم،
بلکه شما به آن نیاز دارید.
«وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا
لِيَعْبُدُونِ * مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ
وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ * إِنَّ اللَّهَ هُوَ
الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ» (الذاریات، 56
تا 58)
ترجمه: و جن و انس را نيافريدم جز
براى آن كه مرا بپرستند، از آنان هيچ روزيى نمىخواهم
و نمىخواهم كه مرا خوراك دهند، خداست كه خود روزى بخش
نيرومند استوار است»