در امور فرهنگی این واژه گاه بار معنایی روشن فکری ، مدرنیزه ، سنت زدایی و گاه ثروت طلبی را به همراه دارد . در روزنامه نگاری و ژورنالیسم نیز وقتی واژه حرفه ای این مفهوم را در آغوش می گیرد سبکی نوین را ارائه می دهد که خود مسئله امروز ما برای نگارش این تحلیل بر مقاله ی سید مرتضی آوینی می باشد . با بیان بار منفی این مفهوم سعی می شود تا واژه مثبت حرفه ای در جایگاه خود تثبیت شود و از همین رو باید بر ظرافت کار تاکید نمود . ژورنالیسم حرفه ای به فکر درآمد بیشتر است یعنی اول به این الویت فکر می کند . حاضر است به هر قیمتی مخاطب را به پای مقاله بکشاند و بعد از کشاندن آن مدام خوراک هایی را به مخاطب عرضه می کند تا بتواند او را اسیر ورق های جریده اش کند . او از هر فرصتی استفاده می کند تا نقاط ضعف مخاطب را بشناسد و سو استفاده را در حد نهایت برساند . غرایض جنسی مردان ، حس زیبایی طلبی و خود نمایی زنان ، حس مصرف زندگی خانواده ها و صد ها نقاط ضعف دیگر همه حربه های فروش مجلات حرفه ای امروز دنیا شده است . رزق این روز های نشریات حرفه ای در دهان های پر آب مخاطبان است که از بزاق حرص و ولع این چنین مبهوت آتشی شده اند که از درختان معنوی افراد خواننده شعله کشیده . ما بر روی نوار نقاله ای نشسته ایم که ما را خواسته یا ناخواسته به سمت تونلی می برد از سیاهی و فراموشی و سرگرمی به امور بی ارزش و این یعنی اگر خود تلاش کنی که فراری در پیش باشد باز اسیر خواهی شد مگر از روی نقاله جهشی کنی و به سمت نور حرکت کنی . ضعف انسان نشات گرفته از ترس است ترسی که مادرش جهل است و پدرش حس رضایت از شرایط کنونی . همیشه در گوشت این نجوا می شود که به کجا می روی !!! این همه انسان رو به هبوط و تو در پی کجا هستی ؟ برخیز و همانند بقیه طی طریق کن . این نجوا ها همه برخاسته از تفکر غرب است که انسان را به سوال نشدن و سوال نکردن کشانده . راز موفقیت ژورنالیسم حرفه ای در بازاریابی خوب است یعنی کسب سود بیشتر با ارائه تبلیغات بیشتر و این یعنی به بند کشیدن تفکر در زندان سرمایه داری و مصرف زدگی.
نشریات حرفه ای با شعار سود دهی بالا ، افزایش حجم مخاطبین و تیراژهای نجومی حرکت می کند ولی هیچ گاه این مسائل برای گرفتن صفت حرفه ای کافی نیست هر چند لزوم آن کاملا مشهود می باشد . در عین اهدافی که یک نشریه به دنبال آن است اهدافی را دنبال می کند که دست به تخریبی بسیار بزرگ خواهد زد . این تخریب می تواند تبلیغ یک کالای ساده باشد یا نقشه ای بسیار پر مغز در مورد تحریم یک تفکر . بعضی از این اقدامات گاه تا مبارزه با تفکرات انقلاب اسلامی پیش می رود و این حتما یک مقابله ی سیاسی است . و از این جا نشریات حرفه ای مبدل به یک سلاح سیاسی می شوند .
روزنامه نگاری حرفه ای سوغاتی از تفکرات غرب بود که بابی بسیار خطرناک را گشود . اگر بخواهیم برای این اختناق فرهنگی نسخه ای بپیچیم باید به اصول انتشار اخبار بر مبنای اصیل تفکری بازگردیم و این یعنی رهایی از بند دنیا گرایی تجملات و پول پرستی . روزنامه نگاری حرفه ای نه تنها برای پول نیست نه تنها بنگاه اقتصادی برای کسب سود نیست بلکه یک سرمایه گذاری برای افزایش مقاومت پایه های فرهنگ و تفکرات ناب اسلامی و مکتبی می باشد .
صاحبان اصلی رسانه خود مهره بسیار حساسی به حساب می آیند که می تواند نقش بسیار مهمی را در جلوگیری از سیاه چاله ی فرهنگی در روزنامه نگاری حرفه ای بازی کنند . رسانه ابزاری ارزشمند است که اگر از آن غافل شوی دست صاحبش را می گزد . این یعنی تاکید بر ثبات قدم و تداوم راه مکتب اسلام در راستای انتشار عقاید و نه کسب سود مادی .