د – قاعده بر این است که عامل به روزه ماه رجب که امری مستحبی است، لابد به انجام واجبات و ترک محرمات قائل و عامل می‌باشد و البته که ممکن است گناهان بسیاری را نیز مرتکب شده باشد، لذا این توجه به خدا، به عبادت، به ماه رجب، به روزه ماه رجب و ...، سبب بخشش آن گناهان می‌شود.

پس معنا و مقصود حدیث این نیست که هر کسی هر چقدر دلش می خواهد گناه کند، در ضمن یک روز را نیز روزه بگیرد، آن وقت بهشت بر او واجب می‌شود. خیر. بلکه منظور این است که هر کس هر چقدر گناه هم که کرده باشد، این ماه، فرصت مناسبی است که برگردد، استغفار کند، توبه کند، انابه کند، تصمیم به ترک گناه بگیرد، بیشتر متوجه معبود و محبوبش گردد، از إله‌های کاذب درونی (نفس اماره و وسوسه‌های شیطانی) و نیز إله‌ها و طواغیت بیرونی، به سوی الله جلّ جلاله روی برگرداند، از یاغی‌گری خود شرمنده باشد، تصمیم به اصلاح بگیرد و بداند که خدا ارحم الراحمین است و همه گناهانش را می‌بخشد، لذا طبعاً بهشت بر او واجب می‌گردد.

مضافاً بر این که «یوجب» در اصل یعنی «ایجاب» است. لذا می‌فرماید روزه در ماه رجب، بهشت را ایجاب می‌کند و یا به تعبیری دیگر: از موجبات بهشت، روزه‌ی در ایام ماه رجب است.