ذهن ما دائم کنکاش می‌کند و هر لحظه در کلیات و جزئیات در حال انتخاب هستیم. از انتخاب لباس گرفته، تا شغل، تجارت، همسر، رفتن، نرفتن، خوردن، نخوردن ... و یا رژیم حکومتی و نمایندگان خود. لذا از انتخاب گریزی نیست و مهم موضوع انتخاب و چرایی این انتخاب است.

در عالم سیاست نیز از «انتخاب» و شرکت در انتخابات گریزی نیست. غلط است که برخی گمان کنند و یا القا کنند که اگر به پای صندوق رفتیم و به شخصی رأی دادیم، در انتخابات شرکت کرده‌ایم و اگر نرفتیم و رأی ندادیم، شرکت نکرده‌ایم.

خیر؛ انتخابات فقط برگه‌ی اخذ رأی و صندوق نیست، قبل از آن انتخاب و رأی کلی‌تری نیز وجود دارد که رفتن یا نرفتن پای صندوق معلول و نتیجه‌ی آن است.

همیشه دو جناح متخاصم با یک دیگر (به ویژه در عرصه قدرت) وجود دارند. حال یک جناح «خودی» می‌گوید: باید در تعیین سرنوشت خود مشارکت داشته باشیم، باید نظام سیاسی‌مان مستقل باشد، باید جمهوریت در چارچوب اسلام محقق شود، باید مقابل دشمنان قوی باشیم و ...، پس همه بیایند و شرکت کنند و رأی دهند. جناح دیگر «غیر خودی» که متخاصم است، می‌گوید: خیر، شرکت نکنید تا انتخابات کمرنگ و نظام تضعیف گردد.

حال آن که شرکت می‌کند به جناح خودی رأی می‌دهد و آن که از روی خصومت، لجاج و عناد شرکت نمی‌کند به جناح غیر خودی رأی می‌دهد؛ پس هر دو در انتخابات شرکت کرده و رأی داده‌اند، منتهی آرای‌شان متفاوت و حتی متضاد است. پس، رأی نمی‌دهیم دورغی عوامفریبانه است.

ب – سیاست و مشارکت در آن:

سیاست و مشارکت در آن نیز از موارد گریز ناپذیر می‌باشد. هیچ کس نیست که بتواند از سیاست دوری و جدایی گزیند.

این که برخی می‌گویند: ما از سیاست خوشمان نمی‌آید – سیاست پدر و مادر ندارد – ما در سیاست دخالتی نمی‌کنیم و ...، همه دروغ‌های القایی برای تضعیف جناح خودی است که از سوی دشمن و جناح غیر خودی القا می‌شود.

سیاست، یعنی موضع‌گیری. پس اگر کسی در سیاستی مشارکت کند، یک نوع موضع‌گیری است و اگر نکند نیز یک نوع – اگر کسی موافق باشد یک نوع موضع‌گیری است و اگر کسی مخالف باشد نیز یک نوع – اگر کسی فریاد موافق بزند،  موضع‌گیری سیاسی است  و اگر فریاد مخالف بزند نیز همین‌طور ...؛ و البته سکوت و کناره‌گیری نیز خود نوعی سیاست است.

پس، بر اساس نظام تکوین و تشریع، گریزی از مشارکت سیاسی وجود ندارد، منتهی تفاوت در همان «انتخاب موضع» است. تولّی و تبرّی نیز همین است. و سیاست ما عین دیانت ماست و البته باید دقت داشت که سیاست همگان عین دیانت‌شان است، حتی کفار و منافقین.

ج – انتخابات و مشکلات:

در این بحث باید به دو نکته‌ی مهم توجه شود:

الف – انتخابات را برای عرصه و امور بدون مشکل نگذاشته‌اند که اگر مشکلی پیش آمد یا حتی مشکلات زیاد شد، کسی آن را بهانه‌ی عدم مشارکت و انتخاب قرار دهد.  بدیهی است که هر انتخابی خودش مشکلاتی به همراه می‌آورد و مشکلاتی را نیز از سر راه بر می‌دارد.

حتی انتخاب إله، معبود، کتاب، دین، ولایت، امام ... و حتی معشوق نیز بدون مشکل نمی‌باشد، «که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکل‌ها».

آیا در کشورهای به اصطلاح لیبرال دموکراتی چون: امریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا و ... که مشکلات‌شان به مراتب بیش از ماست و تقریباً همگان از وضعیت موجود ناراضی و در فشار هستند، اصل نظام‌شان را زیر سؤال برد‌ه‌اند و یا انتخابات را تعطیل کرده‌اند و یا در آن با جدیت بیشتر شرکت نکرده‌اند؟!

پس این انتخاب اصلح است که مشکلات را کاهش می‌دهد و متقابلاً عدم شرکت و سیاه‌نمایی هیچ نتیجه‌ای جز افزوده شدن بر مشکلات و لاینحل کردن آنها ندارد.

ب – سیاه نمایی:

هر چند آقای احمدی‌نژاد ضعف‌های بزرگی داشت که به ویژه در دو سال آخر از دور دوم بروز کرد و اغلب آنها به مرید و مرادبازی با آقای مشایی بر می‌گردد، اما نباید اجازه دهیم که دستآوردهای ملت در این هشت سال که بسیاری از آنها مرهون زحمات و مدیریت ایشان و دولتش بود را به خاطر دشمنی‌ها، رقابت‌ها، حب مال و جاه و ...، با سیاه نمایی به لجن بکشند. این اهانت عده‌ای مفتخور یا مغرض به مردم و رشد و پیشرفت آنهاست.

عزت کشور به ویژه در سیاست خارجی، پس از ذلت تحمیلی در دور گذشته – رشد صنایع زیرساختی در عرصه‌های متفاوتی چون: انرژی هسته‌ای، نانو تکنولوژی، صنایع هوا – فضا، صنایع نظامی، داروسازی و ... – رشد کشاورزی، گسترش زیرساخت‌ها در آب، برق، راه و ... – آبادانی شهرها و روستا با تمرکز زدایی از تهران و ...، همه در همین هشت سال گذشته و تشدید تحریم‌ها و کارشکنی‌های گسترده‌ی کج‌فهم‌های بدسلیقه و بداخلاف و عنود در داخل بوده است و میزان این پیشرفت نیز بیش از جمع نیم‌قرن اخیر بوده است.

این کشور نفتی حتی به رغم آن که از سرمایه و تکنولوژی لازم و کافی برخوردار بود، بنزین را وارد می‌کرد، چرا که پورسانت آن سرسام‌آور بود – هنوز افرادی از سابق هزاران میلیارد تومان بدهی معوقه بانکی دارند که به قول آقای جلیلی، یازده هزار میلیارد آن فقط در اختیار شش نفر است ...، و البته می‌دانیم که نوسان نرخ دلار – گرانی بی رویه مسکن – تورم احجاف گونه‌ی اقلام ضروری و مایحتاج مردم و ...، همه به دولت بر نمی‌گردد و دست‌های بسیاری در کار هستند. و البته دولت نیز ضعف‌هایی داشته است.

پس، مشکلات بوده، هست و خواهد بود. دولت گذشته نیز کارهای بسیاری انجام داد و لابد امتیازات بسیاری دارد که مقام معظم رهبری فرمودند: دولتی می‌خواهیم که امتیازات این دولت را داشته باشد، منهای ضعف‌های آن. لذا مشکلات ما را ترغیب به مشارکت بیشتر و انتخاب اصلح می‌نماید، نه این که بهانه‌ای باشد برای عدم مشارکت‌مان در سرنوشت خودمان و چونگی تحقق اهدافمان و اداره کشور.

پس دقت کنیم که «در سیاست مداخله نمی‌کنیم» و «در انتخابات شرکت نمی‌کنیم»، نه تنها دروغ است، بلکه غلط‌ترین نوع موضع‌گیری سیاسی و بدترین انتخاب است. همیشه باید در مقام انتخاب، اصلح را انتخاب نمود.