امام رضا(ع) در روایتی می فرماید:"مثال ظهور مثل قیامت است، جز خداوند آن را نمی داند و جز او بر آن زمان واقف نیست."

 نشانه های غیرحتمی که اگر اتفاق بیفتد، به معنای نزدیکی ظهور نیست بلکه در بستر زمان اتفاق می افتد و حادث شدن آنها زمان ظهور را مشخص نمی کند.
 عمده نشانه های ظهور در این بخش جای می گیرند؛ حوادث، تغییرات آب و هوا، تغییرات اعتقادی و اخلاقی از این نوع می باشند. این نشانه ها هیچ تلازمی با نزدیک بودن ظهور ندراند و علائم قرب ظهور نیستند.

بنابر نظر جامع روایات ۵ علامت از نشانه ای حتمی ظهور هستند که اگر اتفاق بیفتند، ظهور واقع می شود
 صیحه آسمانی در ماه رمضان که همه مردم آن را می شنوند، خروج سفیانی و خروج یمانی که این دو اتفاق در یک ماه و در یک روز باشد؛ سفیانی پرچمدار تفکر اموی و ادامه دهنده مسیر آنهاست و یمانی که از طرفداران امام عصر(ع) است.

فرو رفتن لشکر سفیانی در زمینی در منطقه بیداء که میان مکه و مدینه است و قتل نفس زکیه که جوانی از بنی هاشم و نماینده امام زمان(عج) است نیز از نشانه های حتمی ظهور است.

این نشانه ها شروع مرحله اساسی در تاریخ را اعلام می کند
 در این زمان است که می توانیم منتظر وقوع امر ظهور باشیم.

 لازمه مشخص شدن علائم قطعی و غیرقطعی را مطالعه و شناخت امر ظهور و عصر غیبت
شناخت جزئیات نشانه های ظهور و مطالعه در این زمینه نیاز به تحقیق و معرفت عالمانه دارد و از عهده مردم عادی برنمی آید.

 کتاب های "نشانه های ظهور و علائم ظهور" و "تا ظهور" می تواند تا اندازه ای این مسیر را روشن کند.

حوادث اخیر  منطقه و تطبیق آن با نشانه های ظهور
 حوادث در این منطقه بارها و بارها اتفاق افتاده و این کشتارها و تغییر حکومت ها در این مناطق امر عادی است. شاید این اتفاقات از علائم عام باشد ولی جز نشانه های حتمی ظهور نیست و تطبیق آنها نابه جاست.